Van onze verslaggevers ter plaatse: Rudy, Bart, Richard, Mayke, Casper & Maarten
Vrijdagavond 27 april gingen we op pad, nadat we eerst nog lekker bij Maarten hadden gegeten. We hadden keuze uit 2 gerechten, nasi en stamppot rauwe andijvie met spekjes. Dit maal niet na drie uur wachten. We gingen dus met een goede bodem op pad. Tijdens het eten zijn een tweetal verenigingen op gericht; De Treiter Alisia Club en de Aai Mayke Club. Aspirant leden kunnen zich melden bij ondergetekende. Verwacht wel een forse ontgroening.
Vier mensen gingen met de auto en waren met een gemiddelde snelheid van ongeveer 170 km/u snel in Braunschweig. De rest ging met een busje dat eerst nog wat andere mensen op moest halen en niet sneller kon dan 140, dus dit busje kwam wat later aan..........
Toch denk ik dat het in het busje beter toeven was. We hadden sSander en bier.
Dit leidde tot complete aria's en ander la la zang uitingen. Opgemerkt moet
worden dat Casper een groot repertoire aan liederen kent. Nu nog leren zingen.
Het bleek dat er maar 28 teams waren en dus denk je automatisch ze moeten nu
wel een goed speelschema hebben, maar nee hoor. Een derde veld hadden ze
geannuleerd. Dat betekende weer korte wedstrijden. Gelukkig hoefde we alleen
maar 's ochtends te spelen. Vrijdagavond is traditioneel bedoeld om gezellig
met je team voor te bereiden op de wedstrijden van het komende weekend en de
verhalen uit de oude doos op te hallen. Zoals wel vaker is geconstateerd door
mij en oud Stretcherleden, is die tijd gepasseerd. Alsof gespeeld werd voor het
grootste aantal Grand-Slam punten werd op vrijdagavond nog getraind en de rest
van de teamleden gingen vroeg (lees voor 11.30) onder de wol. Ik ben benieuwd
of dat op een normale vrijdagavond ook gebeurt. Als dat zo is dan is het wel
heel treurig gesteld met de Stretcherjeugd van tegenwoordig. Gelukkig waren er
twee ander Nederlandse teams met alleen maar leuke oud-stretchers (Eigenlijk
bestaan er geen niet-leuke oud-stretchers, Ik ben echter bang dat tijden aan
het veranderen zijn. Braunschweig is daar een voorbeeld van). Met hen kan erg
goed worden gebierd.
Een ander voorbeeld in dit betoog is de Eikel en Bitch competitie die gehouden
werd. Het initiatief vond ik erg goed. Alleen ik had wel iets meer tegenstand
verwacht. Na een rondje stempelen in de nachtelijke uren op vrijdag, waarbij de
slaap verhoudingen (wie ligt naast wie en wie vormt het middelpunt en wie
liggen aan de rand) je goed duidelijk worden, heb ik weinig tegenstand gemerkt
op de dagen erna.
In de nacht van vrijdag op zaterdag werd er iemand hyperactief door stempels op
iedereen zijn wang of voorhoofd te zetten. Dit was een voorproefje op de
ontgroening van de Treiter Alisia Club. Verder verliep de nacht rustig.
Op zaterdagochtend waren de eerste wedstrijden, zo ook op zaterdagmiddag. Hier
valt niet veel over te vertellen, behalve dat sommige scheidsrechters erg
soepel waren met bepaalde overtredingen (hakken bijvoorbeeld). Dit was helaas
in ons voordeel. In totaal hebben 2 teams 1 wedstrijd gewonnen. Hier waren we
zeer 'blij' mee.
Op zaterdag gooide Jos nog wel hoge ogen door boven op de stick van
zijn tegenstander te gaan staan, waarna deze spontaan doormidden brak. Dit tot
grote woede van zijn tegenspeler. Toen wij echter later nog tegen zijn team
moesten spelen wilden wij ons natuurlijk indekken tegen deze alles verwoestende
Jos. Daarom hebben wij een contract opgesteld waarin Jos aansprakelijk wordt
gesteld voor elke stick die door hem wordt vernield. (zie nevenstaande
illustratie)
De avond en deel van de middag werd ingevuld door te gaan shoppen en eten in
Braunschweig. We kwamen vlak voor sluitingstijd van de winkels binnen en bleven
dan ook lang bij de bordspellen staan, waarna Bart als echte Hollander een bordspel
heeft gekocht, omdat het hier goedkoper is.
Omdat de winkels al om 16:00 uur dicht gingen besloten we vanwege het mooie weer een terrasje op te zoeken. Onderweg naar het terrasje kwamen we nog langs een grote motorbrigade die een kerkdienst aan het volgen waren. Eenmaal op het terras aangekomen kwamen drie van ons voor een vervelende verrassing te staan. Ze hadden namelijk alledrie FruchteTee besteld, maar kregen rozebottelthee (ik weet de duitse vertaling helaas niet meer) terwijl dat apart genoemd stond op de menukaart. Op zich zou dat niet zo erg zijn, maar die thee was gewoon niet te drinken…
Op weg naar het eten dan maar. Ilja, Bart en Nico wisten nog wel een leuk restaurantje waar ze vorig jaar al geweest waren en bovendien (we zijn tenslotte Hollanders) niet duur. Gelukkig hadden ze ook nog plek voor een groep van 11 personen, wat heet, toen wij binnen kwamen was het etablissement nog helemaal leeg. Wij kregen dan ook een plek in een erg gezellige nis in de hoek van het restaurant. Ook de menukaart was erg interessant, hij was zodanig uitgebreid dat er echt voor elk wat wils was.
Vervolgens moesten we bepalen wat we de rest van de avond zouden gaan doen. We besloten om te gaan bowlen. Wij hadden het geluk de wekelijkse ‘Starlight Bowling’ avond te treffen. Op deze avond werd er ontzettend slechte duitse muziek gedraaid en werd elke strike beloond met een shot apfelkorn. Gedurende al dit feestgedruis wisten de aanwezige Stretchers zich uitstekend te vermaken met het omgooien van kegels met lichtgevende ballen. Er waren zelfs personen (Richard, Rudy) die wel heel veel zin leken te hebben in de apfelkorn en die maar achter elkaar strikes wisten te produceren. Sportief als Stretchers zijn, vond men de eer als beloning genoeg, en werd er geen druppel apfelkorn aan ons verspild.
Na dit enerverende (en naar later bleek kostbare) spel gingen we op weg naar de bus/auto. Aangezien het voor ons sneller was (en de heren het ook wel leuk vonden) besloten we via de Braunschweiger “Wallen” terug te lopen. Dit leidde tot wat we heden ten dage nog noemen het Margit-incident. Onze aanwezigheid wekte enige agressie op bij de lokale middenstand die vervolgens een blikje bier naar Margit (die achteraan liep) gooide met de mededeling: “Zum Kotzen!”.
Hierna gingen we naar het unihockeyfeest. Daar liet Casper zich nomineren voor de ‘echte Hollander’ award door statiegeldflesjes te verzamelen om een rondje te geven. Na enig gedans en gedrink vertrok een busladinkje vol met Stretchers om te gaan slapen danwel klaverjassen in de sportzaal. Wat er daarna nog op het feest gebeurde vertelt Casper nu nog even.
Tsja… Wat zullen we daar eens van zeggen: toen het merendeel van de Stretchers vertrokken was, kon het feest echt beginnen. Voltallig Natuurlijk Gerijpt kwam toen binnen en ook verder werd het wat drukker. Ilja was de hele avond al als een wildeman in het rond aan het springen en dansen (wie gelooft er nou werkelijk dat die jongen geheel onthoudt???) en heeft daar ook weer eens wat aan zijn Duitse netwerken gedaan: met name met een zeker meisje, Lina, schijnt hij nogal wat gemaild te hebben. Dit meisje heb ik hier zelf ook enigszins leren kennen. De volgende ochtend, in het volle sportzaallicht heb ik overigens nooit begrepen waarom ik daar ooit pogingen toe ondernomen heb, maar dit terzijde.
Het terugrijden naar de sporthal is ook het vermelden waard. Zoals gezegd heeft Ilja nogal wat Duitse vriendinnen. Nou impliceert het hebben van vriendinnen ook dat je zo bij tijd en wijle een vriendendienst verricht, die er in dit geval in bestond dat hij deze vriendinnen plus nog vriendinnen van deze vriendinnen in de kofferbak van zijn auto terugvervoerde. Het aantal personen dat in die auto zat, bedroeg als ik het me goed herinner negen. Ilja heeft beslist spannende momenten meegemaakt, vooral op momenten dat zijn auto over een verkeersdrempel heen moest en dat soort dingen: zouden de voorwielen weer op de grond komen? Uiteindelijk is dit toch elke keer (zij het soms met moeite) wel weer gelukt.
Eenmaal teruggekomen in de sportzaal, besloten Bart, Ilja en ik nog een biertje (of iets anders) te pakken in de kantine. Dit heeft nog even geduurd en was – later wederom met het Natuurlijk Gerijpte volk – erg gezellig. Bij terugkomst in de slaapzaal hebben we (op verzoek van Maarten) dit keer geen tl-balken aangeknipt en zijn we braaf gaan slapen.
Nu zal Mayke jullie weer een en ander vertellen over de sprankelende volgende ochtend.
Die ochtend werden wij wederom zacht gewekt door het licht van de zonsopgang dat door de dakramen van de sporthal naar binnen scheen. Ik moet zeggen dat ik spelen bij daglicht wel een positieve ervaring vindt, omdat je veel meer idee hebt van het moment van de dag. Maar goed, het ontbijt was weer Duits, met bolletjes en veel vlees en kaas. Daarna maakten beide teams zich weer op voor de drie of vier wedstrijden van die dag. De oranje Stretchers hadden door hun winst van de vorige dag een goed kans een plaats in de top twintig, maar ondanks hun hoge inzet moest men het doen met een 24e plaats. De groene Stretchers zetten hun stijgende lijn van de zaterdag voort, maar ondanks de vooruitgang in ons spel werd de laatste en 27e plaats behaald in een poedelfinale tegen Natuurlijk Gerijpt 2. Leuk detail hierbij is dat deze all-Dutch-poedelfinale drie keer zoveel publiek trok dan de kwartfinale op het andere veld. Het oranje team had ons met hun enthousiasme nog bijna naar de eennalaatste plaats gestuwd.
Nadat iedereen was uitgespeeld en gedoucht ving een discussie aan over of we de finale nog zouden bekijken of niet. Er waren er drie die naar huis wilden en twee die de finale wilden zien, terwijl het de rest niet uitmaakte. Bart wist met beleid en enige manipulatie een busje vol mensen te mobiliseren om naar huis te rijden. Dit busje zou dan vooruit rijden om alvast Chinees te halen, zodat Ilja en Alisia zo aan zouden kunnen schuiven na het kijken van de finale.
Daarna eindigde het weekend voor mij zoals het was begonnen, met een bord rijst bij Maarten aan de Campuslaan. Gezien mijn avondeten van de zaterdag (rijst met kip uit de oven) kon ik na Braunschweig even een weekje geen rijst meer zien.